Ορίζοντας

 Όταν το σκοτάδι απλώνεται

σιγά σιγά 

οι σκιές αφανίζονται

και ο ορίζοντας δεν υπάρχει πια

όμως

υπάρχεις εσύ

Εκεί στην άκρη του κόσμου

στέκεσαι να κοιτάς 

κι εγώ να μη μπορώ

παρά να σε αγαπώ

Οταν τελειώνει η βροχή

κι οι σταγόνες της έχουν όλες

μες το κορμί μου μαζευτεί

σαν έρημος ωκεανός

υπάρχεις εσύ

Εκεί να φροντίζεις το χρόνο

με τα μικρά σου χέρια

εικόνες που έχουν στάξει νερό

να θωπεύεις

τραγούδια να λες

εποχών αλλοτινών

Οταν η νύχτα απλώνει το δίχτυ

η μορφή σου ξανά ξεδιπλώνεται

γίνεται αυτή που πασχίζω να βρω

γινεται αυτή που βρίσκω

κι εγώ δε μπορώ

παρά να σε αγαπώ

γιατί με αυτό το αεράκι

υπάρχεις εσύ

με αυτό το κρύο

υπάρχεις εσύ

σε αυτο τον ορίζοντα

που ξανά ζωγραφίζω

υπάρχεις εσύ

υπάρχει η αγάπη

και ο χορός της αυγής

που το χαμόγελο φέρνει

για την ημέρα που θαρθει