Αντηχώ

 Είσαι το φθινόπωρο

ντυμένο άνοιξη

τα φύλλα τα πεσμένα

που μαρτυρούν για τη βροχή που θαρθει

και μια πεδιάδα πράσινη

λουσμένη στην ομίχλη 

του τελευταίου ψιθύρου

μιας επίμονης μελωδίας

Είσαι μια λίμνη δίχως τέλος

όπως μια θάλασσα 

και οι ακτές σου

γνωστές μόνο σε λίγους

και εγώ στη μέση στέκομαι

των ματιών σου

εκεί κολυμπώ μές το φως

ψάχνοντας το σκοτάδι σου

που λυτρώνει

που θέλω

σαν έρχεται το βράδυ

και όλοι οι λυγμοί μαζεύονται

τραγουδώ δυνατά και τους τρομάζω

και τους αδειαζω στην καρδιά μου

γιατί αγάπη είμαι

ντυμένη έρωτας

ένα κανάλι σε μια πόλη

όπου μόνο ύμνοι ακούγονται

με ταξιδεύει

κάτω από τις πράσινες καμάρες

που όλο το νερό φιλοξενούν

και εραστές 

με αντανακλάσεις θαρρείς γεννά

κάτω από τις πράσινες καμαρες

στέκομαι

για ν' αντηχεί η ψυχή μου

τ' όνομά σου