Ακινησία - Stilness

Ακινησία πλέον
Δεν κάνω βήμα

μερικές λέξεις τις έριξα στο συρτάρι
κάποιες άλλες τις έβαλα κάτω από ένα λουλούδι

μερικές τις άφησα στην πέτρα
κάποιες άλλες τις σκόρπισε ο άνεμος

Και πάλι όμως είμαι γεμάτος
από αυτά που θέλω να σου πω
μα δεν τολμώ, δε βγάζω άχνα

που να χωρέσω τόσες λέξεις, κόμματα, τελείες

μερικές λοιπόν τις χάρισα στο φεγγάρι
άλλες τις έκρυψα ανάμεσα στα χρώματα του ουράνιου τόξου
η θάλασσα μου πήρε μακριά καμπόσες

Και πάλι όμως είμαι γεμάτος
από αυτά που δε θέλω να σου πω

Ακινησία

Κάτω από έναν ήλιο βάσανο
η ερημιά μου έγινε τραγούδι
έγινε όλη ένα επίμονο βλέμμα
μόνη χάρις
μόνη δρόσος
μόνη λύτρωσις

το βλέμμα το δικό σου

Κάτω από έναν ουρανό θολό και μαύρο
μονάχος στέκω
θέλω να βρέξει δυνατά

σαν σύννεφο βαρύ
η σκιά μου μανδύας
με τυλίγει, με αφανίζει

μόνη οδός
μόνη φυγή
μόνη ανάγκη πλέον

να σε θωρώ όλη μέρα κι όλη νύχτα

Ακινησία

μόνες λέξεις που μου απέμειναν
κι αυτές τις χάρισα σε δυο λευκά περιστέρια

σε αγαπώ

------------------------------------------------
I stand still
Not a step further

some words I threw in a drawer
some others I kept under a flower

some I left on the stone
some others were wind blown

Still I am full
of things I want to say to you
but I dare not speak a sound

Where to put such a pile of words, kommas and stops

some I gave away to the moon
others I hid inside the colors of a rainbow
the sea took away some from me

Still I am full
of things I do not want to say to you

Stilness

Under a tormenting sun
my desert became a song
became a staring glance
only pardon
only coolness
only redemption

your staring eyes

Under a black and morbid sky
alone I stand
I desire heavy rain to fall upon me

like a cloud
my shadow as a cloak
surrounds me, vanishes me

only road
only exit
only need now

to stare at you day and night

Stilness

only words left
gave them away to two white pigeons

I love you