Ημέρες Πολέμου

και ήταν οι μέρες φοβερές

ανήλιες
γεμάτες φόβο και αίμα
και τα σύννεφα γεμίζαν τις καρδιές μας
με μολύβι

και ήταν οι νύχτες δίχως αγάπη
τρυφερές από έρωτα
γεμάτες από θάνατο
τα χέρια μας δεν έβρισκαν πια το πρόσωπό μας
και ο καπνός σωνότανε

ο εχθρός μας κοίταζε κατάματα
κάθε ημέρα
όλο και πιο βαθιά
όλο και πιο υπομονετικά
από απέναντι

και ήταν οι μέρες απλές
χωρίς μουσική
χωρίς δέντρα και χώμα
με συρματόπλεγμα τυλιγμένα τα παράθυρα
περίμεναν τον αέρα να τα ζωντανέψει

και ήταν οι νύχτες άσκεπες
σαν εραστές που σταματάνε στα πρώτα φιλιά
τα όπλα μας κείτονταν σπασμένα
σαν τον τάφο του μεσσία
χωρίς την ανάσταση

και ο εχθρός μας κοίταζε κατάματα
κάθε πρωϊνό

στον καθρέφτη

όλο και πιο βαθιά
όλο και πιο υπομονετικά
μας υπενθύμιζε
ότι αυτές

ήτανε μέρες πολέμου