Ύλη

 Αυτή η ύλη

με ματώνει

οι άκρες των δακτύλων σου

μου κάνουνε μικρές χαρακιές στο κορμί

επιδέξια

τα ματια σου

κάθε φορά 

λιγάκι απο την καρδια μου τρώνε

η ανάσα σου

τρυφερά μου αποσπά τον αέρα

μεθοδικά

μα δεν πειράζει

μα δε με νοιάζει

Ο λεπτός λαιμός σου

τον δικό μου σφίγγει ανελέητα

όταν τον βλέπω

η όμορφη πηγή σου

σβήνει το χρόνο που μου έχει απομείνει

χωρίς δισταγμό

Οι λευκοί ώμοι αυτοί 

σαν τους σηκώνεις

αργά τα δευτερόλεπτα κανουνε

να κυλούνε με βάσανο γλυκό

αυτή η ύλη 

με ματώνει

αυτός ο έρωτας 

με μαστιγώνει

μα δε με νοιάζει 

μα δε με πειράζει

γιατί η γλυκιά ψυχη σου

αιώνια

στοιχειό μες την καρδιά μου είναι