Οικογένεια

 Σήμερα έχει μια ήλιο

μια βροχή

τα σύννεφα μαζεύτηκαν

να μου κάνουν παρέα

οι δικοί μου είναι καλά

ευτυχισμένοι

για την παλιά μου οικογένεια

ωστόσο,

τη μάνα μου έμαθα

θα βγάλουν απ το μνήμα 

αυτές τις μέρες που θάρθουν

δε φοβάμαι να την ξαναδώ

τα τελευταία μου λόγια

ήταν σ' αγαπώ

όμως δε μου αρέσει

που δε θα μπορώ να την ιδώ

με το στραβό χαμόγελό της

παρά μονάχα με το άλλο

το αιώνιο

ο αδερφός μου κόβει βόλτες

στη Θεσσαλονίκη σαν καθόλου

να μην την ξέρει την πόλη

που έζησε δέκα χρόνια

δεν του το χω πει

γιατί δε θέλω κι άλλο 

να φαρμακωθεί,

αρκεί η ημερησία δόση

σταθερή

για να μείνει για πάντα μικρός

ο άλλος μου ο αδερφός

ζει πάντα στο έτος 1999

αναπνέει, κινείται και είναι εργατικός

λευκός ιππότης της δικαιοσύνης

χάρη στην ημερησία δόση

και αυτός

πάντα είχε λευκά μαλλιά

και την ψυχή των γερόντων

και ο πατέρας μου

που όλα τα γνώριζε,

και όλα υπό έλεγχο τα είχε,

το μόνο που δεν κατάλαβε ποτέ

ήταν πώς βρέθηκε ξαφνικά

χωρίς τσιγάρα

με το πόδι του κομμένο

σ εκείνο το καταραμένο γηροκομείο

χάρη στην ημερησία δόση

κι ένιωθε ότι σίγουρα

είναι μόνος

μόνος

μόνος

μόνος

ξανά ορφανός

και μετά ξάφνου,

νεκρός

τα σύννεφα μαζεύτηκαν 

να μου κάνουνε παρέα

όμως το ξέρω καλά,

κι εγώ μια μέρα

μόνος θα μείνω

κάτω από τον ανελέητο ήλιο

των καταραμένων ψυχών

και πάντα

μόνος αιώνια

θα τραγουδώ.