Επομένως

 τα αποτσίγαρα πνιγμένα στο νερό

σαν φάλαινες ξεβρασμένες 

από τον μέγα ωκεανό

δεν έχω άλλα δάκρυα 

μόνο δικά μου

είναι τόσο πια φανερό

σε έρωτες δεν αρκούμαι πια

ξέρω ότι σε αγαπώ

σε αγαπώ

όλα τα μικρά σου βήματα

την αθεράπευτη αδεξιότητά σου

γαμώτο

το στραβό σου χαμογελάκι

το υπέροχο εκείνο

των δοντιών σου το χωρισματάκι

σε έρωτες δεν αρκούμαι πιά

ποιός σαδιστής ήλιος

το έκανε αυτό

ποιά ηλιαχτίδα με ακρίβεια

αποφάσισε 

οι ψυχές μας 

να είναι χώρια

αγάπη μου

ψυχή μου 

λες και δεν ήξερα ότι

τα χείλη σου ικανά είναι

σε όλα 

να δώσουν τέλος

και θάνατο