Ήλιος

 Το πρωινό ξεκίνησε

σκοτώνοντας τον ήλιο.

Στη θέση του θρόνιασε

ένα αστέρι κόκκινο

με πυρ καταραμένο.

Αυτό το μεσημέρι

έκαιγε τα πάντα

τα πεζοδρόμια στένεψαν

τα σκυλιά ψάχνανε για μια στάλα νερό

ήταν κάθε βήμα μου δύσκολο

γιατί σε έψαχνα

δίχως να μπορώ να σε βρω.

Αυτό το απόγευμα

η ζέστη ήταν αφόρητη

το οδόστρωμα είχε ραγίσει

και νόμιζες δαίμονες αρχαίοι 

θα χυμήξουν

να βιάσουν το φεγγάρι.

Ήτανε κάθε λέξη μου στεγνή

γιατί δεν απαντούσες.

Κείνο το βράδυ

άρχισε δειλά

με ουρανό σκοτάδι

μα που δεν είχε τελειωμό,

ένα μαρτύριο 

που έσερνε αιχμάλωτο το χρόνο

οι αλυσίδες φορεμένες όμορφα

και τακτικά 

λαμπύριζαν

στα χέρια περασμένες των αγγέλων.

Δες, ήταν το θέλημά Του,

να μην τολμήσουν καν

να σώσουνε

διαβόλους σαν εμένα

που απ το ξημέρωμα 

ψάχνουν μάταια

μάταια

σκοτώνοντας τον ήλιο

βιάζοντας το φεγγάρι

να βρουν την ομορφιά σου.