Ψυχή

 Κοιταζω αυτό τον γκρίζο τοίχο

που στεκει απέναντί μου

φρουρός σιωπηλός

της δυστυχίας

και μία μία ανακαλύπτω

τις χαρακιές

και τα άτεχνα χτυπήματα 

που η ζωή έχει τυχαία και άγαρμπα

σκαλίσει στην ψυχή σου 

και μεθοδικά

με όλη μου την εργατικότητα

λειαίνω σιγά σιγα αυτό το τοιχάκι

αυτή την ψυχούλα σου

που είναι μαγική

και δεν της πρέπουν άλλο από

τα αστέρια για να τη στολίζουν.

Πρώτα απιθώνω το λευκό

της αγνότητάς σου το δάκρυ

και μία μία οι χαρακιές κλείνουν.

Κατόπιν επάνω στον όμορφο καμβά

την εικόνα της ψυχής σου

με όση τεχνη έχω προσπαθώ

να παραστήσω

και είναι τόσο δύσκολο το έργο

την ομορφιά αυτή να αποδώσεις

τα χέρια μου τρέμουνε ευλαβικά

καθώς το μολύβι κινείται

με ότι πιο ιερό διαθέτω

και όσο ζωγραφίζω τόσο χαράζομαι

τόσο ματώνω με μέθοδο 

γεμίζω από χαρακιές σιγά σιγά

χαμογελώντας 

το αγαθό πνεύμα

το ζωοποιό 

ευχαριστώ

που με αξίωσε τον ταπεινό

στα μάτια σου μεσα

να ξεψυχώ

για ν ανασταίνεσαι εσύ

δόξα του κόσμου

ομορφιά αιώνια.