Ερημίτης

Έξι φορές σε είδα

να ανηφορίζεις με τη συνοδεία σου

τις όχθες του Νείλου,

εννέα υπηρέτριες βαστούσαν

τη βασιλική σου εσθήτα.

Το λαιμό σου στόλιζε ο αχάτης

και το κορμι σου, μπρούτζινο,

ήταν ντυμένο στα λευκά.

Επτά λόφοι κυκλώναν το παλάτι σου

σε άλλη εποχή

όπου η πορφύρα κάλυπτε

τους μηρούς σου

και τέσσερις εκκλησίες είχαν τ' όνομά σου μέσα στην Πόλη.

Πέντε λεπτά είχα ζήσει ένα αρχαίο σούρουπο, 

όσο είχα προλάβει να σε δω

κάτω από μια κλαίουσα ιτιά,

ξυπόλητη να γδύνεσαι για το μπάνιο σου

στις όχθες του Ευφράτη,

χορεύοντας πετούσες από πάνω σου τα επτά σου πέπλα.

Ήμουν ακόμα μια φορά μαζί σου

στο καραβάνι που σε απομάκρυνε

από την πόλη με τις πέντε πύλες

που είχε υποταχθεί,

σκλάβα των Ασσυρίων που κράδαιναν μαστίγια με έξι ουρές,

σου έδινα νερό ν' αντέξεις το δρόμο.

Τρία πρωινά στη σειρά σε είδα στο λεωφορείο στη διαδρομή την καθημερινή για τη δουλειά. Ο εισπράκτορας έκοβε εκνευριστικά αδιάφορος τα εισιτήρια. 

Ακόμα μετανιώνω που δε μίλησα γιατί από έρωτα δε μπορούσα ν' αναπνεύσω.

Όλες αυτές τις εποχές

περίμενα με υπομονή 

ερημίτης

πότε θα γίνουμε ένα.