Κάθε βράδυ παίρνω το δρόμο της πικρής αγάπης,
αυτής που κρύβεται μέσα στο άσπρο βότσαλο,
πίσω από τη φλούδα του πορτοκαλιού,
κάτω από ένα ξέστρωτο κρεβάτι.
Κάθε βράδυ ανοίγεται μπροστά μου το βουβό μονοπάτι
όπου μονάχα η φωνή σου ακούγεται,
το σκοτεινό δωμάτιο όπου μόνο η μορφή σου ξεχωρίζει.
Κάθε βράδυ ακολουθώ τα βήματα ενός μικρού παιδιού που ψάχνει όλο αγωνία το ξημέρωμα.
Και όταν ετούτο επιτέλους έρχεται,
το μίσος μου για όλο αυτό το φως
άσβεστο στέκει στο τέλος του δρόμου,
μόνη παρηγοριά η αναμονή για το όμορφο σκοτάδι,
που το πρόσωπό σου αργά και μελετηρά ξαναχαράζει στη μνήμη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου