Μαχαίρι

 

Σύννεφα απόψε βλέπω μόνο.

Ούτε ένα δε στέκει πια 

στον ουρανό αστέρι.

Σταμάτησε στα φανερά του χρόνου η φτέρη.

Στα σωθικά μου σταθερά βυθίζεται

το κοφτερό μαχαίρι.

Όλα τα φώτα απομείναν αναμμένα,

τα βήματα γυρίζουν πίσω στα παλιά

ειδοποιήσεις "μην παρκάρετε γιατί εκτελούνται έργα"

θροΐζουν εκνευριστικά.

Κρεβάτι στρώνω τακτικά,

μα δεν το έχω πλέον φίλο

βιβλία πεταμένα δω και κει

το πιάνο με ραγισμένη μουσική 

ξανά σιγεί.

Έχω μέσα μου μεγάλη

μία βάσανο δίχως αναπνοή.

Οι τοίχοι με κοιτούν απορημένα

τα κάδρα όλα αδειανά,

λες και χρωστώ απαντήσεις,

όλα τα πρέπει άσσοι και μηδενικά.

Στον κόρφο μου τα χείλη σου

φυλάσσω τα ιερά.

Η σκέψη δεν υφίσταται,

σώμα δε λειτουργεί,

βρήκα στην πίσω την αυλή

ένα μικρό ανήμπορο γατί.

Όλα τριγύρω

φέρουνε

το βρόχινο νερό

από να μακρινό και παγωμένο ωκεανό.

Δέκα χιλιάδες χαθήκαν

προσευχόμενοι

σε θεόρατο βουνό.

Φυλάω μέσα μου κρυφά 

την όμορφη ματιά σου

εκεί εγώ προσεύχομαι 

στην άγια καταιγίδα

τραβάει ατίθαση μπροστά,

σαν ατσαλιού λεπίδα

στη τυχερή μου την καρδιά

σχίζει βαθιά σελίδα.