Εκάμωσα

 Πήρα λίγα λουλούδια κόκκινα

από ένα παρτέρι που έπαιζα μικρός

και έπλασα πρώτα την καρδιά σου.

Πήρα μια χούφτα φρέσκο χώμα

και λίγο νερό απ τον αρχαίο ωκεανό

κι έκανα το κορμί σου.

Πήρα ένα αστέρι δίπολο 

από την άπω ανατολή 

και κάμωσα προσεκτικά τα δυό σου μάτια.

Έκανα να μαζεύω δύο φρούτα λαχταριστά

από τα δέντρα του Παραδείσου

και στέριωσα έτσι τα όμορφα σου στήθη.

Κατέβασα λίγο τον ουρανό πιο χαμηλά,

σαν πορτοκάλιζε το σούρουπο 

και έβαψα μ αυτόν αργά και επιδέξια

όλο το σώμα σου.

Κοίταξα την σελήνη για ώρα πολλή

και ξεδίπλωσα προσεκτικά το στόμα σου

αφού πρώτα το φίλησα χίλιες χιλιάδες φορές.

Με το χαμόγελό σου αντικρυστά

με βρήκε η αυγή

και ξύπνιος πλέον

όταν σε είδα πλάι μου αληθινή την όψη

κατάλαβα ότι τίποτα καλά 

δεν είχα πετύχει

παρά τον έρωτά μου

ήμουν αδέξιος να πλάσω τη μορφή σου

και άξιος 

μόνο με δέος την ανάσα σου ευτυχισμένος να αφουγκράζομαι

και τον πρωινό ήλιο

να βλέπω αδιάντροπα να σε χαϊδεύει.