Άνιμα

 Η ψυχή μου προτιμά τη σκιά

τα απλωμένα ρούχα το δείλι

όταν ο αέρας χορεύει μαζί τους

σαρκαστικά και τρυφερά συχνάκις.

Της αρέσει να τριγυρνά

σε στενά σοκάκια μόνη

να ψάχνει όμορφους και

μισογκρεμισμένους τοίχους.

Εκεί το βλέμμα συμπληρώνει

το αγαθό και το τυχαίο

κάνει ξανά δυνατή

την ανυπόφορη εικόνα.

Η ψυχή μου αγαπά

το σκοτάδι

όπου τα σώματα αυτόφωτα

παλεύουν να σωθούν

το ένα μεσα στο άλλο.

Τα παλιά έπιπλα κοιτά

και τις κουρτίνες να ξεθωριάζουν

σε ένα άδειο

αρχοντικό σαλόνι

από έρωτα γεμάτο.

Η ψυχή μου γυρεύει

την πηγή της

το αρχικό της κλάμα

σε μια λίμνη που στέκει σιωπηλή

κάτω απ το φεγγάρι.

Σαν φύγει και το τελευταίο άλογο

από το μακρύ καραβάνι

αγαλλιά 

μπροστά στην τέλεια έρημο.