Ο φίλος

 Ο φίλος μου

που στο γραφείο του

είχε κολάζ

τον Εμπειρίκο

δίσταζε αρχικά

πώς να παλέψει με τις λέξεις

του φαινότανε μάταιο

και φτηνό ίσως

καθώς άνθρωπος

έντιμος είναι

σε όλη τη ροή του χρόνου

κατόπιν 

άρχισε σαν παιχνίδι

να τις συναρμόζει

αρχικά για γούστο

και με κάποια αμεριμνησία

έτσι στην αρχή

οι λέξεις ήταν μικρές

και τα χαρτιά μεγάλα

όμως καθώς και χορευτής

ικανότατος είναι

τον συνεπήρε ο ρυθμός

ο δωρικός βεβαίως τρόπος

καθοδηγούσε το μολύβι

καθώς στη λεβεντιά του φίλου 

ταίριαζε 

και έτσι ο χορευτής

γίνηκε μάνα

και μάστορας

σιγά σιγά

σιγούλια σιγούλια 

όπως αρέσκεται να λέει

και σαν πήρε θάρρος

και συνείδηση γίνηκε

το τι είχε γίνει

από τα λόγια τα καλά

αλλά και τα σταράτα 

όλων των φίλων

ώριμος καθώς ήταν

-μεγάλος αρωγός η ηλικία, αλήθεια-

ταίριαξε με φροντίδα

το πρώτο έργο

και το δεύτερο

με μια καλή

λογοτεχνία

χωρίς στολίδια περιττά

με μόνη διακόσμηση τη φύση

που τόσο αγαπά

από παιδί

και τα λόγια του αυτά

τα ταιριασμένα σε διηγήματα μικρά

πολύ με συγκινήσαν είναι αλήθεια

και αυτήν ετούτη την αλήθεια

του τη βεβαίωσα κι εγώ

που με εκτιμά

για την καλή μου κρίση,

την ταπεινή φωνή μου

κι αληθινά τον μάλωσα για

κανα δυό

κι αληθινά είχαμε ωραίες συζητήσεις

πάντοτε στραβοκοιτώντας 

και το ωραίο φύλο

αλλά πάντοτε μιλώντας περί Ωραίου

που μας ενδιαφέρει μέχρι θανάτου

και τους δύο

Ήμουν χαρούμενος 

κι ένιωθα χρήσιμος που τον βοηθούσα

με τον δικό μου τρόπο

μετά γεννήθηκε το τρίτο

ίσως το πιο ωραίο του

έργο

οι λέξεις τώρα ήταν μεστές

και το χαρτί με μια ανυπομονησία

ήρεμη και νηφάλια

μέσα στη μέθη της συγγραφής

τις υποδέχονταν

είχαμε ανταλλάξει 

και μουσική

με την οποία ο φίλος μου

αλήθεια έχει σχέση ερωτική

τον έβλεπα να μεγαλώνει

κι άλλο

όμως το βλέμμα του πάντοτε σπινθήρας

και οδηγός του επόμενου ονείρου

ήταν εγγύηση 

ήξερα όταν δίναμε σφιχτά τα χέρια 

ότι κινείται μέσα του

η αιώνια θάλασσα,

ο αρχαίος ωκεανός

που κυκλώνει τον κόσμο, 

τον πνίγει και τον ξανακάνει απ' την αρχή.

Η πίστη του ήταν στέρεα πλέον λοιπόν

στην όμορφη σελήνη

και εγώ ήξερα ότι

στη γαλήνη του έρημου χωριού του

που πήγε μακριά απ' το κακό να γλιτώσει,

ως άλλος Σενέκας εξόριστος,

ήξερα ότι στα σίγουρα και άλλο παιδί

θα ερχότανε στον κόσμο σύντομα.

Τώρα πια έχοντας αγκαλιά

αυτές τις νέες όμορφες σελίδες

διαβάζοντάς τις 

δεν ξέρω πια τι να του πω

όντας ικανοποιημένος,

ελπίζοντας μονάχα ποτέ να μην έρθει

μια τέτοια μέρα

σαν αυτή που έχει μέσα στο έργο περιγράψει.

Μια τέτοια μέρα δηλαδή,

με καταχνιά, ομίχλη

και καταραμένο κρύο.