Αποκάλυψη

 Κατέβασα ένα ένα τα αστέρια

και έσβησα το μπλε φως τους

σκόνη τα έκανα

με το σφυρί του έρωτα

Κανένα φως δεν άφησα να μου ξεφύγει

Τεμάχισα ως και το μισητό φεγγαρι

που χαμογελούσε ειρωνικά

με σπουδή, ξεκινησα να στολίζω 

να καλοταιριάζω

πρώτα στα μαλλια σου 

τα ψήγματα του χρυσού που έπεφταν.

Και η νύχτα

έγινε απόλυτη

Το σκοτάδι φοβερό

δεν έμενε παρά το σάλεμά σου

τότε μόνο

με τη σιωπή αυτή για μουσική

έχοντας στα χέρια μου

όλη τη σκονη του κόσμου

τον Αρμαγγεδώνα

πασπάλισα αυτήν αργά

επάνω στο εξαίσιο κορμί σου

στα χέρια

στο λαιμό

στα στήθη

στους μηρούς

που διαγράφουν τη νύχτα

και ορίζουν την ημέρα

των ματιών σου

την καθάρια λίμνη

με τίποτα δε χρειάστηκε

να τη στολίσω

και η νύχτα 

έγινε απόλυτη

το σκοταδι φοβερό

έμενε η σκιά σου

μόνο τότε

όταν σήκωσες το βλέμμα

φανερώθηκε

το αγαθο το φως

που έσβησε τους ήλιους