Ξανά

Εμείς δεν είμαστε φτιαγμένοι για όμορφες μέρες

Εμείς δεν είμαστε καλοδεχούμενοι στον Παράδεισο

και ούτε θέλαμε ποτέ μια καρδερίνα να τραγουδά

δεν είμαστε ανεβασμένοι σε ένα πολύ ψηλό κλαδί

και τα παράθυρά μας είναι μικρά με ωραία θέα

Εμείς δεν είμαστε φτιαγμένοι για εκείνα τα δραματικά λεπτά

αλλά τα παρακολουθούμε με ζέση

και πυρετωδώς τα προετοιμάζουμε

ερχόμενοι ξανά και ξανά

πανηγυρίζουμε σιωπηλά και κάπως αστεία

για κείνο το τελευταίο σολ της συναυλίας

για το χαμόγελο μιας κοπέλας που χάθηκε στο δρομάκι

για μια μικρή γόπα που επιπλέει στη βρώμικη λακκούβα

για το τελευταίο λεωφορείο της βροχής

Εμείς

δεν είμαστε φτιαγμένοι για ήλιο δυνατό

Οι  έρωτές μας όμως το ανάποδο

και τα φιλιά μας αιώνια

χορεύοντας να συνοδεύουν 

μια πόρτα για πάντα κλειστή

την αταξία που είχαμε ξεχάσει

το σκύλο που ξεκουράζεται μες την ψυχή μας

 

Εμείς δε σταματάμε το χρόνο

όχι για πάντα

μόνο για λίγο

και τότε πια ξεκουραζόμαστε 

σε μια καταπράσινη,  καταγάλανη και υπέροχη

κόλαση.