Κανείς

Όχι.  

Δεν έλειπε κανείς εκείνη την ημέρα.

Μονάχα εσύ.

Το σπάνιο χαμόγελό σου

και η ματιά σου

που φωτίζει τα πράγματα

και την ημέρα μου

έλειπαν

όλο το πρωί.

Μονάχα εσύ 

δεν ήσουν.

Και έτσι το απόγευμα

ήταν ανιαρό

και η βραδιά

νωχελική και κρύα

δίχως την ανάμνηση

και την προσμονή σου.

Το επόμενο πρωΐ.

Ξανά δεν έλειπε κανείς.

Μονάχα δυστυχώς εσύ,

τα όμορφα χέρια σου

που αγγίζανε τα πάντα σαδιστικά

εκτός από εμένα.

Η φωνή σου που μίλαγε για όλα

τόσο λογικά και απλά

και η δική μου που δε μπορούσε να σου πει

ούτε ένα τραγούδι

και μια απλή φράση να ξεστομίσει

τόσο λογικά και απλά

να πει

σε αγαπώ

αντί για καλημέρα

γιατί  έτσι είναι.

Όχι.

Δεν έλειπε κανείς εκείνη την ημέρα

μονάχα εγώ

και ήσουνα πάλι μονάχη.

Και εγώ ένα τίποτα

ξανά και ξανά.

Δεν έλειπε κανείς.

Μονάχα η αγάπη.

Μονάχα εσύ.